Normy EN

Jeżeli uznano, że rękawice ochronne spełniają wymagania bezpieczeństwa oraz otrzymały oznakowanie CE w kraju UE, mogą być eksportowane i sprzedawane na terenie całej strefy UE. W tym celu producent musi wykazać zgodność produktów z szeregiem norm EN. Normy EN określają wymagania, metody testowania, a także wymogi dotyczące oznakowania produktu oprócz znaku CE; stanowią również, jakie treści mają zawierać instrukcje użytkowania dostarczane przez producenta.

OBJAŚNIENIE KATEGORII RYZYKA
Dyrektywa UE 89/686/EWG wprowadza podział środków ochrony osobistej na trzy kategorie w zależności od poziomu ryzyka. Stopień ryzyka narażenia użytkownika wpływa na rygorystyczność przeprowadzanych testów, które określają zdolności ochronne i certyfikaty rękawic. Ponieważ przepisy Dyrektywy UE sformułowano w sposób ogólny, opracowano normy europejskie, które definiują wymagania, metody testowania i instrukcje dotyczące znakowania. Jednym z takich standardów jest norma EN 420, która wymienia ogólne wymagania dotyczące rękawic ochronnych.

KATEGORIA I — KONSTRUKCJA PROSTA
Kategoria obejmuje rękawice używane do pracy w warunkach niskiego ryzyka, które użytkownik może zidentyfikować we właściwym czasie. Mogą to być na przykład rękawice spełniające mniej rygorystyczne wymagania dotyczące wytrzymałości mechanicznej czy rękawice chroniące przed gorącymi przedmiotami. Do tej kategorii należą również rękawice bardziej podstawowego typu, takie jak rękawice do prac w ogrodzie i rękawice monterskie. Producent musi potwierdzić zgodność produktu z podstawowymi wymaganiami dotyczącymi rękawic ochronnych (według normy EN 420); odpowiada również za przyznanie oznakowania CE. Odnosi się to do wszystkich rękawic ochronnych.

KATEGORIA II — KONSTRUKCJA POŚREDNIA
Do tej kategorii należy wiele typów rękawic ochronnych, np. chroniące przez zagrożeniami mechanicznymi, takimi jak ostre narzędzia. Jeżeli rękawice mają otrzymać oznakowanie CE, producent musi potwierdzić zgodność produktu z podstawowymi wymaganiami i dodatkowymi normami, które określają pracę z warunkach szczególnych, np. dla rękawic spawalniczych. Testowanie rękawic musi odbywać się w notyfikowanych laboratoriach i muszą one otrzymać akredytację od jednostki notyfikowanej wystawiającej certyfikat. Rękawice z kategorii II należy oznaczyć piktogramem, np. symbolem określającym rodzaj przeprowadzonych testów i poziom jakości. Jeżeli rękawice przeznaczone są do ochrony przed czynnikami mechanicznymi (według normy EN 388), obok piktogramu lub pod nim jest widoczny czteromiejscowy kod. Oznacza on poziom jakości określony na podstawie testów na ścieranie, przecięcie, rozdarcie i przebicie.

KATEGORIA III — KONSTRUKCJA ZŁOŻONA
Rękawice z tej kategorii oferują ochronę przed wysokim ryzykiem, np. substancjami niebezpiecznymi. Wymagane są do ochrony przed trwałym uszkodzeniem w sytuacjach, gdzie użytkownik może mieć trudności z określeniem ryzyka we właściwym czasie. Mogą to być rękawice chroniące przed wysoką temperaturą (powyżej +100°) lub niską (poniżej -50°) oraz rękawice chroniące przed większością chemikaliów. Testowanie rękawic musi odbywać się w notyfikowanych laboratoriach, a rękawice muszą otrzymać akredytację od jednostki notyfikowanej. Kolejnym wymaganiem jest coroczna kontrola procesu produkcyjnego oraz sprawdzanie rękawic pod kątem jakości. Bez absolwowania powyższej kontroli rękawice nie mogą otrzymać oznakowania CE. Kod identyfikacyjny jednostki notyfikowanej (cztery cyfry) zostaje umieszczony bezpośrednio po oznakowaniu CE, np. CE 0123.

Więcej informacji.